IN MEMORIAM
Zr. Anne Delfgaauw (Zr. Pancratius )
Geboren
in Den Haag : 22 augustus 1912
Eerste
professie :
31 oktober 1943
Overleden te Wijbosch : 10 december 2006
Omringd door medezusters, familie en kennissen hebben we op 14 december 2006 afscheid genomen van Zr.Anne in de kapel van Huize St. Barbara te Wijbosch. Daarna werd zij begraven op de begraafplaats Munsel te Boxtel, waar zij rust temidden van haar medezusters.
Tijdens de
uitvaartdienst werd haar missionarisleven door Zr. Tiny
Hölscher als volgt verwoord.
Van harte heet
ik U allen welkom bij deze viering. Vandaag zijn wij hier bijeen gekomen om onze
zuster Anne te begeleiden op haar laatste tocht. Al jaren werd zij liefdevol verpleegd
hier in Huize St.Barbara. In
de vroege morgen van 10 december is zij heel rustig in haar slaap van ons
heengegaan.
In deze eucharistievering
willen wij haar gedenken en haar toevertrouwen aan de Heer.
De laatste
jaren van haar leven zagen wij haar meer en meer wegglijden in een stilte waar
wij geen toegang hadden. Toch waren er momenten van herkenning, een oogopslag,
een glimlach, bij een stem, een liefkozend
gebaar, en vooral bij een groet in het Cibemba,
de taal die zij zo goed kende en die ongetwijfeld
herinneringen bij haar opriep aan haar geliefd Zambia
uit de dagen van weleer.
Anne werd
geboren als tweede dochter in een gezin van vier kinderen. Haar vader stierf al
op 39 jarige leeftijd wat een zware beproeving was voor het gezin. Na de lagere
school ging Anne naar de naaischool waar zij even goed naaien leerde als haar
moeder, die daarmee in het onderhoud van het gezin voorzag.
Ook Anne wilde
haar steentje bijdragen en trad in dienst van de pastoor van Rijswijk Ze was een knap en
vrolijk meisje en niemand had verwacht dat ze het klooster in zou gaan, maar
zij ontmoette zelatrices van de Missiecongregatie van
Onze Lieve Vrouw van Afrika en was geboeid door de prachtige foto’s in het ons
bekende Blauwe boekje van het werk dat in Noord Afrika gedaan werd.
Bovendien
ontmoette zij een Witte Pater op een missietentoonstelling. Zij besloot daarna maar
eens te gaan kijken in Esch met het gevolg dat zij
zich meer en meer aangetrokken voelde tot het religieus missionaris leven.
Door het
uitbreken van de oorlog werd haar intrede vertraagd maar op 7 oktober 1940 kwam
zij naar Esch om haar religieuze opleiding te
beginnen. Zij was er erg gelukkig en keek later met dankbaarheid terug op haar
vormingstijd. Ondanks de oorlog kwam Mère Eduarda in oktober 1943 vanuit Algiers naar Nederland en mochten de
Novicen, waaronder ook Zr. Pancratius zoals ze toen
heette, hun eerste geloften doen.
Na de oorlog werd
zij benoemd in Engeland en verbleef enkele jaren in Liverpool waar veel jonge
zusters studeerden en zich voorbereidden op hun vertrek naar Afrika. Ook voor
Anne brak in 1953 het moment aan dat zij naar Zambia mocht vertrekken. Zij werd
benoemd voor Chilubula, waar zij belast werd met
huishoudlessen en het internaat. Ook gaf zij catechismuslessen.
Zij deed haar
werk zeer nauwgezet en met grote zorg, “alles was altijd keurig in orde”,
getuigt een medezuster. Zij verbleef vervolgens in verschillende posten totdat
zij vanwege een ernstige val eind 1966 terug keerde naar Nederland.
Zelfs na een
lange rustperiode hield Anne er een zwakke gezondheid aan over, maar als uitstekende
naaister wist zij zichzelf nuttig te maken. In Esch had
zij o.a. de zorg voor de naaimachines. Met haar gebruikelijke nauwgezetheid werden
deze keurig op tijd gesmeerd en onderhouden. Zij kende veel liedjes uit het
hoofd en speelde ze graag op de piano.
Met de jaren
verergerde haar ziekte en dit maakte haar soms onrustig en gespannen, maar zij
bleef de lieve fijngevoelige medezuster die altijd bezorgd was voor anderen. Uiterst
beleefd en toegewijd, met een bijna kinderlijke vroomheid. Zij zag het gebed
als een voortdurende beweging van contemplatie van de geheimen van Christus
naar de ontdekking van Gods actieve aanwezigheid in de wereld.
Anne was een
dankbaar mens. Dankbaar voor kleine en grote blijken van hartelijkheid en medeleven.
Zij had een grote waardering voor alles wat zij in de Congregatie had ontvangen
aan vorming en training. “Toen we naar Afrika gingen”, kon ze later schrijven, “waren
we klaar om te gaan.”
Uiteindelijk
had zij meer verzorging nodig en in 1995 werd zij opgenomen in Huize Barbara,
te Wijbosch. Zij was altijd sterk verbonden geweest
met haar familie en nu nog meer daar ze met haar gedachten vaak in vroegere
tijden leefde.
Zij moest hoe
langer hoe meer inleveren op gebied van geheugen en reactie vermogen, maar was
zichtbaar aanwezig tijdens de Eucharistievieringen die zij iedere week bijwoonde.
Ook scheen zij zich bewust te zijn van een bezoek waarop
ze soms op haar manier reageerde. “Ik kreeg altijd contact met haar als ik Cibemba met haar sprak”, vertelde een zuster, “zelfs kort
voor haar overlijden ging haar hoofd omhoog toen ik haar in die taal groette”.
Gedurende haar
lang ziekbed had Anne al verschillende keren de ziekenzalving ontvangen. Toen
wij haar einde zagen naderen werd er door de pastor en in de aanwezigheid van enkele medezusters een gebedsdienst
ten afscheid met haar gevierd. Op sommige momenten scheen zij zich ervan bewust
te zijn dat er met haar gebeden werd. Zo namen wij afscheid van Anne. Met aan
het einde dit prachtige gedicht
“In het grensgebied” van Marinus van der
Berg:
Zij is in
stilte aangekomen
in het grensgebied tussen hier
en niet meer van hier.
Ze is gekomen tussen bekend en onbekend.
Ze hoort misschien
nog een stem
die haar groet,
De stem van
wie haar lief en bekend is…
Ze voelt
misschien nog een hand
die haar streelt,
Haar wast,
haar verzorgt, haar vasthoudt.
Ze is in de
stilte gekomen,
En wij zijn
hier samengekomen
om haar te groeten
voor haar stille reis naar de
overkant.
Ze is in stilte gekomen en wij zijn hier
met onze herinneringen.
De
herinneringen aan wie ze geweest is,
Toen haar
handen nog werkten,
nog zorgden,voor de dingen van
elke dag.
Toen ze zelf
nog kon,
nog niet afhankelijk was
van de handen van anderen.
Ze is in de
stilte gekomen
van de slaap die raakt
aan de eeuwige slaap.
We hebben het
licht ontstoken van Pasen
om haar toe te wensen dat ze
mag ontwaken in het licht van de Eeuwige
Die geen mens
zal vergeten.
Onze oprechte
dank gaat uit naar al degenen die haar met zoveel zorg en hartelijkheid hebben
verzorgd hier in “Huize St. Barbara”, en naar Riet Droogh
en zoveel anderen die haar gedurende lange jaren zo trouw bezochten.
Wij vertrouwen
erop dat Anne nu is ontwaakt in het Licht van de Eeuwige waar zij de volheid
van leven mag genieten.
Webmaster-NL |
![]() |